To oznacza jedną ważną rzecz. Nie można dziś pisać ogólnie, że przy transporcie międzynarodowym kierowca ze starą kartą po prostu robi ręczny wpis granicy i temat jest załatwiony. W wielu przypadkach taki opis byłby już nieaktualny. Komisja wprost wskazuje, że jeżeli pojazd ma G2V2, ręczny wpis granicy nie jest wymagany niezależnie od wersji karty kierowcy. Sama starsza karta nie tworzy więc obowiązku ręcznego wpisywania państwa po przekroczeniu granicy.
To jednak nie znaczy, że temat ręcznych wpisów całkowicie zniknął. Komisja pokazuje wyraźnie, że obowiązek doposażenia w G2V2 nie obejmuje każdej sytuacji, w której pojazd przekracza granicę. Jeżeli pojazd zarejestrowany w UE wykonuje wyłącznie operacje objęte AETR, a więc takie, do których nie stosuje się rozporządzenia 561/2006 i 165/2014, obowiązek modernizacji do G2V2 nie powstaje. Podobnie w przypadku pojazdu wykonującego wyłącznie przewóz krajowy, który tylko przejeżdża przez inne państwo członkowskie tranzytem, na przykład dlatego, że to najkrótsza trasa. Komisja podaje wprost, że taki pojazd nie jest traktowany jako wykonujący przewóz międzynarodowy na potrzeby tego obowiązku.
I właśnie tu pojawia się najważniejsze doprecyzowanie dla branży. Ręczne wpisy granicy nie są dziś „normalnym rozwiązaniem dla każdego transportu międzynarodowego”, ale mogą nadal pojawiać się w określonych przypadkach przejściowych albo tam, gdzie obowiązek G2V2 po prostu nie działa w danym modelu operacji. Dlatego trzeba najpierw odpowiedzieć na pytanie, czy konkretny pojazd w ogóle podlegał obowiązkowi wymiany tachografu, a dopiero później rozmawiać o ręcznych wpisach i wersji karty.
Drugi mit dotyczy samej starej karty kierowcy. Komisja rozróżnia dwie rzeczy. Pierwsza to rejestracja granicy, druga to okazanie aktywności z ostatnich 56 dni. W kwestii granic odpowiedź jest jasna: przy pojeździe wyposażonym w G2V2 nie ma obowiązku ręcznego wpisu, nawet jeśli karta jest starszej wersji. W kwestii 56 dni Komisja przyznaje jednak, że do sierpnia 2028 r. będą jeszcze funkcjonować różne kombinacje tachografów i kart, a część kart wydanych przed sierpniem 2023 r. może w ograniczonych przypadkach nie przechowywać pełnego zakresu danych z 56 dni. W takiej sytuacji możliwe jest posłużenie się innymi środkami, na przykład danymi z tachografu pojazdu, kopiami wcześniej pobranych danych przesłanych przez przedsiębiorstwo albo wydrukami.
Warto też pamiętać, że nawet tam, gdzie ręczny wpis granicy ma jeszcze zastosowanie, Komisja nie wymaga działania za wszelką cenę. Wpis ma być wykonany na początku pierwszego postoju w danym państwie, w najbliższym możliwym miejscu zatrzymania przy granicy albo po jej przekroczeniu. Ale bezpieczeństwo ma pierwszeństwo. Pobocze awaryjne nie jest właściwym miejscem tylko po to, żeby spełnić formalność. Jeżeli pierwszy parking jest zablokowany albo przepełniony, kierowca może jechać dalej do następnego realnie dostępnego miejsca. Komisja wyraźnie zaznacza, że służby kontrolne powinny brać pod uwagę warunki ruchu i bezpieczeństwo.
Najuczciwszy wniosek jest więc taki: dziś nie wystarczy mówić „stara karta” albo „przekroczenie granicy”. Najpierw trzeba ustalić, czy dany pojazd powinien już mieć G2V2. Jeżeli tak, granica zapisuje się automatycznie i ręczny wpis nie jest wymagany. Jeżeli nie, trzeba sprawdzić, z jakiego powodu ten obowiązek nie powstał i jakie zasady mają wtedy zastosowanie. To właśnie ten kontekst decyduje, czy mówimy o realnym obowiązku, czy tylko o powtarzanym bezrefleksyjnie micie.
Źródło: Komisja Europejska, Questions and Answers on Tachograph Provisions of Mobility Package 1
Link: https://transport.ec.europa.eu/transport-modes/road/mobility-package-i/tachographs/questions-and-answers-tachograph-provisions-mobility-package-1_en
Link: https://transport.ec.europa.eu/transport-modes/road/mobility-package-i/tachographs/questions-and-answers-tachograph-provisions-mobility-package-1_en
